تأثیر نوستریل ریتینر بر تقارن سوراخ‌های بینی پس از رینوپلاستی؛ بررسی نتایج یک مطالعه بالینی
بررسی نتایج یک مطالعه آینده‌نگر روی ۵۲ بیمار پس از رینوپلاستی اولیه که نشان می‌دهد استفاده زودهنگام از نوستریل ریتینر Erfecen با بهبود معنادار شاخص تقارن سطح سوراخ‌های بینی در سه ماه نخست پس از جراحی ارتباط دارد. این مقاله روش پژوهش، پروتکل استفاده، نتایج آماری و محدودیت‌های بالینی آن را تحلیل می‌کند.
تقارن سوراخ‌های بینی یکی از شاخص‌های مهم در ارزیابی زیبایی قاعده بینی (Nasal Base) پس از رینوپلاستی است. حتی زمانی که فرم پشت بینی و نوک بینی از نظر جراح و بیمار رضایت‌بخش باشد، عدم تقارن سوراخ‌های بینی می‌تواند بر کیفیت ظاهری نتیجه جراحی تأثیر بگذارد. تغییرات ناشی از کاهش ادم، ترمیم زخم، بازآرایی بافت اسکار و نیروهای انقباضی در دوره پس از عمل نیز ممکن است شکل و تقارن سوراخ‌های بینی را تحت تأثیر قرار دهند.
استفاده از نوستریل ریتینر (Nostril Retainer) برای حمایت مکانیکی از سوراخ‌های بینی، پیش‌تر در جراحی‌های ترمیمی، اصلاح بدشکلی‌های مرتبط با شکاف لب و درمان تنگی دهلیز بینی کاربرد داشته است. بااین‌حال، شواهد مربوط به تأثیر این وسیله بر تقارن سوراخ‌های بینی پس از رینوپلاستی زیبایی اولیه همچنان محدود است.
در ژوئیه ۲۰۲۶، پژوهشی با عنوان The Effect of Nostril Retainer Use on Nostril Aperture Symmetry After Primary Aesthetic Rhinoplasty در مجله علمی Medicina منتشر شد. پژوهشگران این مطالعه با بررسی ۵۲ بیمار و استفاده از اندازه‌گیری‌های مورفومتریک مبتنی بر نرم‌افزار ImageJ، ارتباط استفاده از نوستریل ریتینر با تغییرات تقارن سوراخ‌های بینی را طی سه ماه نخست پس از جراحی ارزیابی کردند. در این پژوهش از نوستریل ریتینر سیلیکونی ساخت شرکت Erfecen Medical ترکیه استفاده شده است.
این مقاله، روش اجرای پژوهش، پروتکل استفاده از نوستریل ریتینر، یافته‌های آماری، اهمیت بالینی نتایج و محدودیت‌های مطالعه را با تمرکز بر کاربرد آن در رینوپلاستی بررسی می‌کند.
اهمیت تقارن سوراخ‌های بینی پس از رینوپلاستی
ارزیابی نتیجه رینوپلاستی تنها به نمای روبه‌رو و نیم‌رخ محدود نمی‌شود. نمای قاعده بینی یا Basal View اطلاعات مهمی درباره موقعیت کلوملا، شکل پره‌های بینی، کانتور لبه آلار و تقارن سوراخ‌های بینی فراهم می‌کند.
از نظر مورفولوژیک، تقارن سوراخ‌های بینی را می‌توان با مقایسه سه پارامتر اصلی شامل سطح دهانه (Area)، ارتفاع (Height) و عرض (Width) ارزیابی کرد. بااین‌حال، مشابه بودن ارتفاع و عرض دو سوراخ الزاماً به معنای یکسان بودن شکل کلی آن‌ها نیست؛ زیرا انحنای حاشیه‌ها و توزیع سطح دهانه نیز در ظاهر نهایی نقش دارند.
شکل سوراخ‌های بینی پس از جراحی تحت تأثیر مجموعه‌ای از عوامل قرار دارد؛ از جمله تکنیک جراحی، موقعیت و حمایت غضروف‌های جانبی تحتانی، وضعیت کلوملا، ترمیم بافت نرم، ادم پس از عمل و انقباض اسکار. به همین دلیل، حفظ شکل مطلوب دهانه بینی در دوره ترمیم ممکن است به‌اندازه اصلاح ساختار اولیه آن اهمیت داشته باشد.
برای آشنایی با نقش ساختارهای آناتومیک بینی در برنامه‌ریزی جراحی، مطالعه مقاله ارزیابی بینی پیش از رینوپلاستی؛ چهار ناحیه کلیدی جراحی نیز می‌تواند مفید باشد.
طراحی مطالعه و ویژگی‌های بیماران
پژوهش مورد بررسی، یک مطالعه آینده‌نگر، مشاهده‌ای، مقایسه‌ای و غیرتصادفی (Prospective Non-Randomized Comparative Observational Study) بود که در بخش گوش و حلق و بینی و جراحی سر و گردن بیمارستان Ankara Bilkent City Hospital ترکیه انجام شد.
در این مطالعه، اطلاعات بیماران تحت رینوپلاستی اولیه در فاصله اکتبر ۲۰۲۴ تا ژانویه ۲۰۲۶ گردآوری شد. در مجموع ۵۲ بیمار که همگی توسط یک جراح و با رویکرد رینوپلاستی باز ساختاری تحت عمل قرار گرفته بودند، وارد تحلیل نهایی شدند.
گروه‌بندی بیماران
- گروه نوستریل ریتینر: ۲۶ بیمار که پس از جراحی از نوستریل ریتینر استفاده کردند.
- گروه کنترل: ۲۶ بیمار که مراقبت‌های استاندارد پس از جراحی را بدون استفاده از نوستریل ریتینر دریافت کردند.
میانگین سن بیماران در گروه ریتینر ۲۸٫۱۹ سال و در گروه کنترل ۲۶٫۹۲ سال بود. از نظر سن و توزیع جنسیت، اختلاف آماری معناداری میان دو گروه مشاهده نشد.
تصمیم درباره استفاده از نوستریل ریتینر بر اساس قضاوت بالینی جراح گرفته شد و بیماران به‌صورت تصادفی در گروه‌ها قرار نگرفتند. این ویژگی در تفسیر نتایج اهمیت دارد، زیرا ممکن است شرایط اولیه بیمار بر تصمیم جراح برای تجویز ریتینر تأثیر گذاشته باشد.
استانداردسازی تکنیک جراحی
برای کاهش تأثیر تفاوت‌های تکنیکی، تمام بیماران تحت یک پروتکل استاندارد رینوپلاستی باز ساختاری قرار گرفتند. در همه موارد سپتوپلاستی انجام شد و تکنیک‌هایی مانند Spreader Graft، گرافت Columellar Strut، بخیه‌های Dome-Binding و تکنیک Flexible Tongue-in-Groove مورد استفاده قرار گرفتند.
در هیچ‌یک از بیماران جراحی قاعده پره بینی (Alar Base Surgery) یا گرافت لبه آلار (Alar Rim Graft) انجام نشد. این موضوع از نظر روش‌شناسی اهمیت دارد، زیرا چنین مداخلاتی می‌توانند مستقیماً شکل دهانه سوراخ بینی را تغییر دهند و ارزیابی ارتباط میان استفاده از ریتینر و تقارن نهایی را پیچیده‌تر کنند.
بیمارانی با سابقه رینوپلاستی قبلی، بدشکلی ناشی از شکاف لب و کام، تغییرشکل پس از ضربه، برخی بدشکلی‌های شدید نیازمند گرافت‌های پیچیده و عوارض ترمیم زخم از مطالعه کنار گذاشته شدند. بنابراین نتایج را نباید بدون بررسی جداگانه به تمامی انواع رینوپلاستی تعمیم داد.
پروتکل استفاده از نوستریل ریتینر پس از جراحی
در این مطالعه از یک نوستریل ریتینر سیلیکونی تجاری ساخت Erfecen Medical، استانبول ترکیه استفاده شد. این محصول به‌عنوان وسیله‌ای برای حمایت و شکل‌دهی دهانه سوراخ‌های بینی معرفی شده است.
سایز مناسب ریتینر برای هر بیمار به‌صورت اختصاصی و با استفاده از ابزارهای تعیین سایز (Sizing Dummies) انتخاب شد. هدف از انتخاب سایز، ایجاد حمایت ملایم و دوطرفه از سوراخ‌های بینی، بدون وارد کردن فشار بیش‌ازحد به لبه آلار، کلوملا یا بافت‌های نرم دهلیز بینی بود.
زمان شروع و مدت استفاده
استفاده از نوستریل ریتینر پس از ثبت تصاویر استاندارد در پایان هفته نخست بعد از عمل آغاز شد. برنامه استفاده به شکل زیر بود:
| دوره پس از جراحی | نحوه استفاده از نوستریل ریتینر |
|---|---|
| هفته اول | بدون ریتینر؛ ثبت تصاویر اولیه در پایان هفته |
| هفته دوم و سوم | استفاده مداوم در طول شبانه‌روز |
| هفته چهارم و پنجم | استفاده فقط هنگام شب |
| پایان هفته پنجم | قطع استفاده از ریتینر و ارزیابی میزان پایبندی به پروتکل |
| ماه سوم | ثبت تصاویر نهایی و اندازه‌گیری تقارن سوراخ‌های بینی |
بنابراین مدت استفاده واقعی از ریتینر در گروه مداخله چهار هفته بود؛ دو هفته استفاده مداوم و سپس دو هفته استفاده شبانه. بیماران در پایان هفته پنجم از نظر رعایت این برنامه ارزیابی شدند و افراد غیرپایبند به پروتکل در تحلیل مطالعه قرار نگرفتند.
برنامه چهار هفته‌ای گزارش‌شده، پروتکل اختصاصی این پژوهش است و نباید آن را یک دستورالعمل قطعی برای همه بیماران رینوپلاستی تلقی کرد. زمان شروع، مدت استفاده و سایز ریتینر باید با توجه به تکنیک جراحی، وضعیت ترمیم بافت و ارزیابی جراح تعیین شود.
روش اندازه‌گیری تقارن سوراخ‌های بینی با ImageJ
یکی از ویژگی‌های مهم این پژوهش، استفاده از اندازه‌گیری‌های مورفومتریک به‌جای اتکا به قضاوت بصری صرف بود. پژوهشگران تصاویر استاندارد نمای قاعده بینی را در پایان هفته اول و ماه سوم پس از عمل تهیه کردند.
برای ثبت تصاویر، از دوربین یکسان با بزرگ‌نمایی دوبرابر، فاصله ثابت ۱٫۵ متر و شرایط نوری کنترل‌شده استفاده شد. همچنین یک خط‌کش میلی‌متری در سطح سوراخ‌های بینی قرار گرفت تا هر تصویر به‌صورت جداگانه کالیبره شود.
سپس با نرم‌افزار ImageJ نسخه 1.54g، مرز دهانه قابل مشاهده هر سوراخ بینی به‌صورت دستی مشخص شد و سه پارامتر سطح بر حسب میلی‌متر مربع، ارتفاع بر حسب میلی‌متر و عرض بر حسب میلی‌متر اندازه‌گیری شدند.
شاخص تقارن چگونه محاسبه شد؟
پژوهشگران برای هر یک از سه پارامتر سطح، ارتفاع و عرض، شاخص تقارن مستقلی محاسبه کردند. این شاخص از تقسیم مقدار کوچک‌تر در یکی از سوراخ‌های بینی بر مقدار بزرگ‌تر در سوراخ مقابل و ضرب حاصل در ۱۰۰ به دست می‌آید.
شاخص تقارن = (مقدار کوچک‌تر ÷ مقدار بزرگ‌تر) × ۱۰۰
هرچه مقدار شاخص به ۱۰۰ نزدیک‌تر باشد، تقارن آن پارامتر میان سوراخ راست و چپ بیشتر است. برای مثال، شاخص تقارن سطح ۹۵ نشان می‌دهد که سطح دهانه کوچک‌تر معادل ۹۵ درصد سطح دهانه بزرگ‌تر است.
تغییر شاخص تقارن نیز از تفاضل مقدار ماه سوم و هفته اول محاسبه شد. مقدار مثبت به معنای بهبود تقارن اندازه‌گیری‌شده و مقدار منفی به معنای کاهش آن بود.
پایایی اندازه‌گیری‌ها
اندازه‌گیری‌ها توسط دو ارزیاب مستقل از تیم جراحی انجام شد و هر ارزیاب هر اندازه‌گیری را سه بار تکرار کرد. سپس میانگین اندازه‌گیری‌های دو ارزیاب در تحلیل آماری مورد استفاده قرار گرفت.
ضریب همبستگی درون‌طبقه‌ای (ICC) برای اندازه‌گیری‌ها بین ۰٫۸۵۰ تا ۰٫۹۹۷ گزارش شد که نشان‌دهنده توافق خوب تا عالی میان ارزیاب‌ها بود. البته ارزیابی به‌صورت رسمی کورسازی نشده بود.
نتایج مطالعه: آیا نوستریل ریتینر تقارن سوراخ‌های بینی را بهبود داد؟
مهم‌ترین یافته پژوهش، تفاوت معنادار در میزان تغییر شاخص تقارن سطح سوراخ‌های بینی میان گروه استفاده‌کننده از نوستریل ریتینر و گروه کنترل بود.
در پایان هفته اول، پیش از آغاز استفاده از ریتینر، شاخص تقارن سطح در گروه ریتینر برابر با ۹۳٫۱۶ و در گروه کنترل برابر با ۹۴٫۹۰ بود. اختلاف اولیه از نظر آماری معنادار نبود (p = 0.238).
در ماه سوم، میانگین شاخص تقارن سطح به ۹۶٫۲۴ در گروه ریتینر رسید، درحالی‌که مقدار متناظر در گروه کنترل ۹۳٫۹۰ بود. بااین‌حال، مقایسه مستقیم مقادیر دو گروه در ماه سوم به‌تنهایی به سطح معناداری آماری نرسید (p = 0.083).
تحلیل اصلی مطالعه بر تفاوت میزان تغییر شاخص تقارن از هفته اول تا ماه سوم متمرکز بود. این تحلیل، اختلاف معناداری را به نفع گروه نوستریل ریتینر نشان داد.
جدول مقایسه تغییرات شاخص‌های تقارن
| شاخص مورد بررسی | گروه ریتینر | گروه کنترل | اختلاف میانگین تغییر | مقدار p |
|---|---|---|---|---|
| تغییر تقارن سطح (Area) | 3.08 ± 4.99 | −1.00 ± 4.86 | 4.08 | 0.004 |
| تغییر تقارن ارتفاع (Height) | 0.16 ± 4.08 | 0.10 ± 3.37 | 0.06 | 0.951 |
| تغییر تقارن عرض (Width) | 2.16 ± 7.82 | 0.14 ± 4.39 | 2.02 | 0.257 |
مقادیر تغییر به‌صورت میانگین ± انحراف معیار گزارش شده‌اند و برابر با شاخص ماه سوم منهای شاخص هفته اول هستند. اختلاف میانگین تغییرات بر حسب واحد درصدی شاخص تقارن بیان شده است.
بهبود معنادار تقارن سطح سوراخ‌های بینی
شاخص تقارن سطح در گروه ریتینر به‌طور میانگین ۳٫۰۸ واحد درصد افزایش یافت؛ در مقابل، همین شاخص در گروه کنترل به‌طور میانگین یک واحد درصد کاهش پیدا کرد.
اختلاف میانگین تغییرات بین دو گروه ۴٫۰۸ واحد درصد بود. فاصله اطمینان ۹۵ درصد این اختلاف بین ۱٫۳۴ تا ۶٫۸۲ قرار داشت و مقدار p برابر با ۰٫۰۰۴ گزارش شد.
استفاده از نوستریل ریتینر پس از رینوپلاستی اولیه با بهبود بیشتر شاخص تقارن سطح سوراخ‌های بینی طی سه ماه نخست پس از جراحی همراه بود (p = 0.004). این نتیجه نشان‌دهنده یک ارتباط آماری معنادار است، اما به‌دلیل غیرتصادفی بودن مطالعه، اثبات قطعی رابطه علت و معلولی محسوب نمی‌شود.
عدم مشاهده تفاوت معنادار در ارتفاع و عرض
برخلاف شاخص سطح، تغییر شاخص‌های تقارن ارتفاع و عرض سوراخ‌های بینی میان دو گروه تفاوت آماری معناداری نداشت. مقدار p برای تغییر تقارن ارتفاع ۰٫۹۵۱ و برای تغییر تقارن عرض ۰٫۲۵۷ بود.
این یافته نشان می‌دهد که ارتباط مشاهده‌شده با استفاده از ریتینر عمدتاً در شاخص کلی سطح دهانه سوراخ بینی منعکس شده است و نمی‌توان بر اساس این مطالعه ادعا کرد که ریتینر به‌طور مستقل باعث بهبود معنادار تقارن ارتفاع یا عرض می‌شود.
ارتباط شدت عدم تقارن اولیه با میزان بهبود
تحلیل همبستگی در گروه ریتینر نشان داد که عدم تقارن بیشتر سطح سوراخ‌های بینی در هفته اول، با بهبود بیشتر شاخص تقارن در ادامه دوره پیگیری ارتباط داشت.
ضریب همبستگی اسپیرمن در گروه ریتینر ۰٫۸۲۲ بود (p < 0.001)، درحالی‌که این ارتباط در گروه کنترل از نظر آماری معنادار نبود (rho = 0.308؛ p = 0.126).
این یافته می‌تواند از فرضیه سودمندی بیشتر حمایت مکانیکی در بیمارانی با عدم تقارن قابل‌اندازه‌گیری در مراحل اولیه پس از جراحی پشتیبانی کند. بااین‌حال، تعیین اینکه کدام بیماران بیشترین منفعت را از ریتینر می‌برند، نیازمند پژوهش‌های اختصاصی بیشتری است.
تفسیر یافته‌ها و اهمیت بالینی نوستریل ریتینر
چرا تقارن سطح ممکن است از تقارن ارتفاع و عرض گویاتر باشد؟
ارتفاع و عرض، هرکدام تنها یکی از ابعاد هندسی سوراخ بینی را توصیف می‌کنند. در مقابل، مساحت دهانه حاصل ترکیب ابعاد و کانتور کلی حاشیه سوراخ بینی است. دو سوراخ ممکن است ارتفاع و عرض نسبتاً مشابهی داشته باشند، اما تفاوت در شکل لبه‌ها، انحنا یا توزیع سطح آن‌ها باعث اختلاف در مساحت قابل مشاهده شود.
به همین دلیل، نویسندگان پژوهش پیشنهاد کرده‌اند که شاخص تقارن سطح می‌تواند در ارزیابی تغییرات کلی مورفولوژی سوراخ‌های بینی پس از رینوپلاستی اطلاعات مکمل و بالقوه حساس‌تری نسبت به اندازه‌گیری‌های تک‌بعدی فراهم کند.
البته این تفسیر به معنای اثبات برتری قطعی شاخص سطح بر سایر روش‌های ارزیابی نیست. اندازه‌گیری‌های دوبعدی باید در کنار معاینه بالینی، ارزیابی سه‌بعدی ساختار بینی در صورت نیاز و بررسی عملکرد تنفسی تفسیر شوند.
نقش احتمالی حمایت مکانیکی در دوره ترمیم
پس از رینوپلاستی، شکل سوراخ‌های بینی تنها به موقعیت غضروف‌ها و بخیه‌های جراحی وابسته نیست. طی هفته‌ها و ماه‌های نخست، کاهش ادم، بازآرایی بافت نرم، فعالیت فیبروبلاست‌ها، تشکیل کلاژن و نیروهای انقباضی اسکار می‌توانند موجب تغییر تدریجی کانتور سوراخ بینی شوند.
فرضیه مکانیکی مطرح‌شده در پژوهش این است که نوستریل ریتینر با ایجاد حمایت ملایم از دهانه سوراخ‌های بینی در مرحله فعال ترمیم، ممکن است به حفظ کانتور ایجادشده در جراحی و محدود کردن تغییر شکل نامطلوب بافت کمک کند.
این مکانیسم از نظر زیست‌مکانیکی قابل تصور است و با کاربرد ریتینرها در بعضی جراحی‌های ترمیمی بینی همخوانی دارد. بااین‌حال، پژوهش حاضر نیروهای مکانیکی، تغییرات بافت اسکار یا میزان انقباض بافت را مستقیماً اندازه‌گیری نکرده است؛ بنابراین مکانیسم پیشنهادی هنوز در حد فرضیه باقی می‌ماند.
ارتباط نتایج با پژوهش‌های پیشین
نویسندگان مطالعه در بخش بحث به پژوهش دیگری از Kandemir و همکاران در سال ۲۰۲۵ اشاره کرده‌اند که استفاده از نوستریل ریتینر را در ۶۰ بیمار پس از رینوپلاستی اولیه بررسی کرده بود. در آن مطالعه، گروه استفاده‌کننده از ریتینر امتیازهای بالاتری در ابزار ارزیابی نتایج زیبایی FACE-Q داشت، اما تفاوت معناداری در امتیازهای مربوط به علائم انسداد بینی با ابزار NOSE مشاهده نشد.
در پژوهش سال ۲۰۲۶ نیز نتایج از وجود یک ارتباط مثبت میان استفاده از ریتینر و برخی شاخص‌های مورفولوژیک حمایت می‌کنند. بااین‌حال، این مطالعه پیامدهای تنفسی یا میزان رضایت بیماران را بررسی نکرده است. بنابراین بهبود تقارن ظاهری را نباید معادل بهبود اثبات‌شده عملکرد تنفسی دانست.
محدودیت‌های علمی پژوهش
با وجود طراحی آینده‌نگر و استفاده از اندازه‌گیری‌های استاندارد، چند محدودیت مهم در تفسیر یافته‌ها باید مدنظر قرار گیرد.
۱. نبود تخصیص تصادفی
بیماران به‌صورت تصادفی به گروه ریتینر و کنترل تخصیص داده نشدند. تصمیم جراح برای استفاده از ریتینر ممکن است تحت تأثیر شدت ادم، شکل سوراخ‌های بینی یا ویژگی‌های بافت نرم بیمار قرار گرفته باشد. این موضوع احتمال سوگیری انتخاب (Selection Bias) را ایجاد می‌کند.
۲. حجم نمونه محدود و اجرای تک‌مرکزی
مطالعه شامل ۵۲ بیمار از یک مرکز درمانی بود که همگی توسط یک جراح عمل شدند. این ویژگی اگرچه تغییرپذیری تکنیک جراحی را کاهش می‌دهد، ممکن است قابلیت تعمیم نتایج به جراحان، تکنیک‌ها و گروه‌های مختلف بیماران را محدود کند.
۳. پیگیری تا ماه سوم
نقطه پایانی مطالعه در ماه سوم پس از جراحی قرار داشت. ازآنجاکه تغییرات بافت نرم و بازآرایی اسکار ممکن است برای مدت طولانی‌تری ادامه پیدا کنند، این پژوهش نشان نمی‌دهد که بهبود مشاهده‌شده در تقارن سوراخ‌های بینی در شش ماه، یک سال یا دوره‌های طولانی‌تر نیز حفظ خواهد شد.
۴. نبود ارزیابی عملکرد تنفسی و رضایت بیماران
پیامد اصلی مطالعه مورفومتریک بود و اطلاعاتی درباره تغییرات مقاومت راه هوایی، علائم انسداد بینی، کیفیت زندگی یا رضایت بیماران ارائه نشد. همچنین تحمل‌پذیری و عوارض احتمالی وسیله به‌عنوان پیامدهای مستقل مطالعه ارزیابی نشده‌اند. حذف بیماران دارای برخی عوارض ترمیم زخم و افراد غیرپایبند به پروتکل نیز تفسیر ایمنی و پذیرش‌پذیری وسیله را محدود می‌کند.
این پژوهش نشان نمی‌دهد که استفاده از نوستریل ریتینر برای تمام بیماران ضروری است، از هرگونه عدم تقارن جلوگیری می‌کند یا بهبود دائمی فرم بینی را تضمین می‌کند. همچنین بر اساس داده‌های آن نمی‌توان نتیجه گرفت که نوستریل ریتینر باعث بهبود عملکرد تنفسی پس از رینوپلاستی می‌شود.
ملاحظات کاربردی برای جراحان بینی
یافته‌های این مطالعه می‌توانند مبنایی برای بررسی بیشتر نقش نوستریل ریتینر در مراقبت‌های پس از رینوپلاستی اولیه باشند. بااین‌حال، تبدیل نتایج پژوهش به یک پروتکل بالینی باید با درنظرگرفتن محدودیت‌های شواهد انجام شود.
انتخاب بیماران مناسب
نتایج تحلیل همبستگی نشان می‌دهد بیمارانی که در هفته نخست پس از جراحی عدم تقارن سطح بیشتری دارند، ممکن است از حمایت مکانیکی سود بیشتری ببرند. این یافته می‌تواند توجه جراح را به ارزیابی دقیق‌تر تقارن اولیه جلب کند، اما به‌تنهایی معیار معتبر و قطعی برای تجویز ریتینر نیست.
شرایطی مانند ادم قابل‌توجه، ویژگی‌های نامطلوب بافت نرم یا استعداد انقباض بافت در بحث پژوهش به‌عنوان عوامل احتمالی مطرح شده‌اند؛ بااین‌حال، اثر مستقل این عوامل در مطالعه اندازه‌گیری و اثبات نشده است.
انتخاب سایز مناسب نوستریل ریتینر
در پروتکل پژوهش، تعیین سایز به‌صورت اختصاصی و با ابزارهای مخصوص انجام شد. نوستریل ریتینر باید حمایت ملایم و دوطرفه ایجاد کند، بدون اینکه فشار بیش‌ازحد به کلوملا، لبه آلار یا بافت دهلیز بینی وارد شود.
این موضوع از نظر بالینی اهمیت دارد، زیرا هدف از استفاده ریتینر حمایت از ساختار در حال ترمیم است، نه اعمال نیروی زیاد برای تغییر اجباری شکل سوراخ بینی. انتخاب وسیله و نحوه استفاده باید توسط جراح و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
ارزیابی دوره‌ای با تصاویر استاندارد
استفاده از تصاویر استاندارد Basal View در هفته‌های نخست و ماه‌های بعد از عمل می‌تواند امکان مقایسه منظم تغییرات شکل سوراخ‌های بینی را فراهم کند. در شرایط پژوهشی، اندازه‌گیری سطح، ارتفاع و عرض سوراخ‌های بینی با نرم‌افزارهایی مانند ImageJ می‌تواند اطلاعات کمی مکملی برای قضاوت بالینی فراهم آورد.
توجه به شاخص سطح در کنار ارتفاع و عرض، به‌ویژه زمانی اهمیت پیدا می‌کند که اختلاف شکل کلی دهانه‌ها در ارزیابی بصری مشهود است اما اندازه‌گیری‌های خطی به‌تنهایی تفاوت را به‌خوبی توصیف نمی‌کنند.
محصول مورد استفاده در پژوهش
در این مطالعه، پژوهشگران از نوستریل ریتینر سیلیکونی ساخت Erfecen Medical استفاده کردند. برای آشنایی با مشخصات این وسیله، می‌توان صفحه نوستریل ریتینر بزرگسال Erfecen را بررسی کرد.
لازم به تأکید است که این مطالعه مقایسه‌ای میان برندهای مختلف نوستریل ریتینر انجام نداده و برتری محصول Erfecen نسبت به سایر محصولات را ارزیابی نکرده است. همچنین نتایج مطالعه به معنای مناسب بودن یک مدل یا سایز مشخص برای تمام بیماران نیست.
جمع‌بندی
مطالعه منتشرشده در مجله Medicina در سال ۲۰۲۶ نشان داد که استفاده زودهنگام از نوستریل ریتینر پس از رینوپلاستی اولیه با بهبود معنادار تغییرات شاخص تقارن سطح سوراخ‌های بینی در سه ماه نخست پس از جراحی ارتباط دارد.
در گروه استفاده‌کننده از ریتینر، شاخص تقارن سطح به‌طور میانگین ۳٫۰۸ واحد درصد افزایش یافت، درحالی‌که این شاخص در گروه کنترل یک واحد درصد کاهش پیدا کرد. اختلاف میزان تغییرات بین دو گروه از نظر آماری معنادار بود (p = 0.004). در مقابل، تغییرات تقارن ارتفاع و عرض سوراخ‌های بینی تفاوت معناداری نشان ندادند.
این نتایج از اهمیت ارزیابی سطح کلی دهانه سوراخ‌های بینی به‌عنوان یکی از پارامترهای مورفومتریک پس از رینوپلاستی حمایت می‌کنند. همچنین احتمال می‌دهند که حمایت مکانیکی کوتاه‌مدت با نوستریل ریتینر بتواند در برخی بیماران، به‌ویژه افراد دارای عدم تقارن اولیه، نقش کمکی داشته باشد.
بااین‌حال، به‌دلیل غیرتصادفی بودن تخصیص بیماران، حجم نمونه محدود و پیگیری سه‌ماهه، برای تأیید اثر علت و معلولی، تعیین بیماران مناسب و ارزیابی پایداری نتایج، انجام مطالعات تصادفی‌سازی‌شده با پیگیری طولانی‌تر ضروری است.
در شرایط فعلی، نوستریل ریتینر را می‌توان یک ابزار کمکی قابل بررسی در مراقبت‌های پس از رینوپلاستی دانست؛ ابزاری که استفاده از آن باید بر اساس ارزیابی جراح، شرایط آناتومیک بینی و نیازهای اختصاصی هر بیمار انجام شود.
منبع علمی پژوهش
عنوان پژوهش: The Effect of Nostril Retainer Use on Nostril Aperture Symmetry After Primary Aesthetic Rhinoplasty
نویسندگان: Nagihan Gülhan Yaşar, Ağah Yeniçeri, Burak Hazır, Ayşe Seçil Kayalı Dinç, Melih Çayönü
مرکز پژوهش: Department of Otorhinolaryngology, Head and Neck Surgery, Ankara City Hospital, Türkiye
مجله و تاریخ انتشار: Medicina، جلد ۶۲، شماره ۸، مقاله ۱۴۳۶، منتشرشده در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۶.
نوع مطالعه: مطالعه مشاهده‌ای آینده‌نگر، مقایسه‌ای و غیرتصادفی با ۵۲ شرکت‌کننده.
شناسه دیجیتال (DOI): 10.3390/medicina62081436
دسترسی به مقاله اصلی: مطالعه کامل در وب‌سایت ناشر MDPI
مبنای محتوای حاضر: مرور و تحلیل محتوای علمی، روش‌شناسی، نتایج آماری و بحث بالینی پژوهش اصلی. این مطلب یک مقاله مروری و آموزشی است و گزارش پژوهش مستقل صبامد محسوب نمی‌شود.
توجه پزشکی: این مقاله با هدف اطلاع‌رسانی علمی و آموزشی تهیه شده و جایگزین معاینه، تشخیص، تصمیم‌گیری بالینی یا توصیه پزشک متخصص نیست. انتخاب، سایزبندی و مدت استفاده از نوستریل ریتینر باید مطابق تشخیص جراح معالج و دستورالعمل سازنده محصول انجام شود.